خانه / آخرین اخبار / کفاره چیست؟ توضیحات کامل درباره انواع کفاره

کفاره چیست؟ توضیحات کامل درباره انواع کفاره

کفاره انواع متفاوتی دارد و برای هر کدام حکمی جداگانه صادر شده که در متن زیر آمده است.

کفاره انواع متفاوتی دارد و برای هر کدام حکمی جداگانه صادر شده که به شرح زیر است:

انواع کفاره ها

۱. کفاره ی معین

۲. کفاره ی مرتب

۳. کفاره ی مخیر

۴. کفاره اعم از مرتب و مخیر

۵. کفاره ی جمع

 کفاره معین:

۱. کفاره شکار
شتر مرغ یک بدنه (شتر ۵ ساله)، اگر بدنه موجود نبود، قیمت آن برای تهیه غذا برای شصت فقیر اگر نشد شصت روز روزه و اگر آن هم نشد ۱۸ روز روزه گرفته می‌شود.

۲. کفاره شکار گاو و الاغ وحشی یک گاو اهلی و اگر خرید آن میسر نشد، صرف قیمت آن برای غذای مساکین. (برای ۳۰ فقیر)
۳. کفاره شکار آهو، روباه و خرگوش، یک گوسفتد و اگر تهیه‌ی گوسفند میسر نشد، صرف قیمت آن برای تهیه‌ی غذای ۱۰ فقیر در نظر گرفته می‌شود.
۴. کفاره شکستن هر تخم شتر مرغ در صورتی که جوجه در آن به حرکت در آمده باشد یک شتر جوان.
در غیر این صورت به تعداد تخم‌های شکسته، شتران نر را برای جفت گیری میان شتران ماده ر‌ها می‌کند و بچه‌های آن‌ها را به عنوان قربانی به کعبه تقدیم می‌نماید و اگر از فرستادن آن‌ها عاجز باشد به ازای هر تخم شکسته یک گوسفند می‌پردازد در مرحله‌ی بعد یا فرض ناتوانی از دادن گوسفند به ۱۰ نفر مسکین به هر کدام به اندازه‌ی یک مد غدا می‌دهد و پس از آن اگر قادر بر اطعام نبود ۳ روز روزه می‌گیرد.
کفاره مرتب (ترتیب)
کفاره مرتب به کفاره‌ای گفته می‌شود که به صورت ترتیب و طولی پرداخت می‌شود.
یعنی مکلف در مرحله نخست، باید بنده آزاد کند و در صورت ناتوانی از آن، دو ماه روزه پی درپی بگیرد و در صورت عجز از آن، باید شصت فقیر را غذا بدهد.کفاره ترتیب، در سه مورد است:
  • کفاره ظهار
  • کفاره قتل خطایی
  • کفاره افطار قضای ماه رمضان در بعد از ظهر
 کفاره تخییر(مخیره)
کفاره تخییر، آن است که مکلف در پرداخت آن بین:
آزاد کردن یک بنده، غذا دادن به شصت فقیر یا گرفتن دو ماه روزه پی درپی اختیار دارد و می تواند یکی از اینها را برگزیند. این کفاره، در ماه رمضان، نذر و عهد، یافت می شود.

کفاره‌ی اعم از مرتب و مخیر:

کفاره‌ ای که جامع هر دو صفت ترتیب و تخییر است.

کفاره‌ شکستن سوگند می‌باشد که عبارت است:

  • از غذا دادن به شصت مسکین
  • پوشاندن آن‌ها
  • آزاد کردن یک بنده

کفاره جمع

کفاره جمع، یکى از انواع کفاره محسوب مى شود و آن عبارت است از جمع کردن بین:

آزاد کردن یک بنده
و گرفتن دو ماه روزه
و اطعام شصت فقیر

این کفاره، در دو مورد تحقق پیدا مى کند:

یکى این که انسان روزه خود را با چیز حرام باطل کند و دیگرى این که شخص مسلمانى را بى گناه و از روى عمد به قتل برساند.

 کفاره قسم

اگر کسی به یکی از اسامی خداوند متعال قسم بخورد که کاری را انجام دهد یا ترک کند، چنانچه از روی عمد، مخالفت کند، گناه کرده، باید کفاره بدهد و کفاره آن، آزاد کردن یک بنده یا غذا دادن به ده فقیر یا پوشاندن آنان است و اگر این‌ها را نتوانست انجام دهد، باید سه روز پی درپی روزه بگیرد.

قسم، شرایطی دارد که در صورت تحقق آن‌ها و مخالفت با قسم، کفاره واجب می‌شود. یکی از شرایط قسم، آن است که:

قسم به یکی از اسامی حق تعالی انجام گیرد. بنابراین، اگر به اسامی انبیا و امامان علیهم السلام قسم بخورد، مخالفت با آن، کفاره ندارد.

کفاره نذر

اگر کسی به نذری که دارای شرایط بوده، عمل نکند، باید کفاره نذر بدهد.

کفاره نذر، بر اساس فتوای اکثر مراجع تقلید، آزاد کردن یک بنده، یا غذا دادن به شصت فقیر یا گرفتن دو ماه روزه پی درپی، به طور تخییر است.
ولی برخی گفته اند که کفاره آن، همانند کفاره قسم است؛ یعنی آزاد کردن یک بنده یا اطعام ده فقیر یا پوشاندن آنان است و اگر این‌ها را نتوانست، باید سه روز پی درپی روزه بگیردگفتنی است که نذر، شرایطی دارد که یکی از آنها، خواندن صیغه است و بدون آن، نذر منعقد نمی‌شود. صیغه نذر، در قالب مثال، چنین است که شخص در مورد شفا یافتن بیماری اش و مانند آن، نذر می‌کند
که مبلغی به فقیر بدهد؛ پس چنین می‌گوید: «اِنْ شَفَی اللّه ُ. مَرَضی فَلِلّهِ عَلیَّ اَن اُعْطِیَ الْفَقیرَ کَذا». البته لازم نیست به عربی بخواند و همین اندازه کافی است که بگوید: اگر بیماری من شفا یابد، برای خدا بر عهده من است که فلان مبلغ را به فقیر بدهم.

کفاره روزه مریض

آیت الله سیستانی: باید برای هر روز یک مُد (۷۵۰ گرم تقریباً) طعام یعنی گندم یا جو یا نان و مانند این‌ها به فقیر بدهد..

آیت الله زنجانی: باید برای هر روز یک مد که به احتیاط واجب حدود (۹۰۰) گرم است طعام به فقیر بدهد..

آیت الله مکارم شیرازی: احتیاط واجب آن است که روزه هایی را که نگرفته، بعد از ماه رمضان قضا کند و برای هر روز یک مُد طعام به فقیر دهد، هم چنین، اگر ترک روزه به خاطر بیماری بوده، بعد بیماری رفع شده و عذر دیگری مانند مسافرت پیش آمده است.

رهبر معظم انقلاب در استفتائی فرمودند: قضاى آنچه از ماه رمضان فوت شده، واجب است و اگر افطار عمدى بوده، علاوه بر قضا، کفاره هر روز هم واجب است که عبارت است از ۶۰ روز روزه یا اطعام ۶۰ فقیر و یا دادن ۶۰ مد طعام به ۶۰ مسکین.

س: زنى به علت باردارى و نزدیکى وقت زایمان، نمى‏‌تواند روزه بگیرد و مى‏‌داند که باید آن‌ها را بعد از زایمان و قبل از ماه رمضان آینده قضا کند، اگر به‌ طور عمدى یا غیرعمدى تا چند سال روزه نگیرد، آیا فقط کفاره همان سال بر او واجب است یا آنکه کفاره تمام سال‌هایى که روزه را به تأخیر انداخته، واجب است؟

ج: فدیه تأخیر قضاى روزه ماه رمضان هر چند به مدت چند سال هم به تأخیر افتاده باشد، یک بار واجب است و آن عبارت است از یک مد طعام براى هر روزى و فدیه هم زمانى واجب مى‏‌شود که تأخیر قضاى روزه ماه رمضان تا ماه رمضان دیگر بر اثر سهل‌انگارى و بدون عذر شرعى باشد، ولى اگر به خاطر عذرى باشد که شرعاً مانع صحّت‏ روزه است، فدیه‏‌اى ندارد.

س: زنى به علت بیمارى از روزه گرفتن معذور است و قادر بر قضا کردن آن‌ها تا ماه رمضان سال آینده هم نیست، در این صورت آیا کفاره بر او واجب است یا بر شوهرش؟

ج: اگر افطار روزه ماه رمضان از جهت بیمارى و تأخیر قضاى آن هم از جهت ادامه بیمارى بوده است، براى هر روز یک مد طعام به عنوان فدیه بر خود زن واجب است و چیزى بر عهده شوهرش نیست.

س: شخصى ۱۰ روز روزه بر عهده دارد و در روز بیستم شعبان شروع به روزه گرفتن مى‏‌کند، آیا در این صورت مى‏‌تواند عمداً روزه خود را قبل یا بعد از زوال، افطار کند؟ در صورتى که قبل یا بعد از زوال افطار کند، چه مقدار کفّاره دارد؟

ج: در فرض مذکور افطار عمدى براى او جایز نیست و اگر عمداً افطار کند، در صورتى که قبل از زوال باشد، کفّاره‌‏اى بر او واجب نیست و اگر بعد از زوال باشد، کفاره بر او واجب است که عبارت است از غذا دادن به ۱۰ مسکین، و در صورت عدم تمکن، واجب است سه روز روزه بگیرد.

س: زنى در دو سال متوالى در ماه مبارک رمضان حامله بوده و قدرت روزه گرفتن در آن ایام را نداشته است، ولى در حال حاضر توانایى روزه گرفتن را دارد، حکم او چیست؟ آیا کفاره جمع بر او واجب است یا فقط قضاى آن را باید به جا آورد؟ تأخیر او در قضاى روزه چه حکمى دارد؟

ج: اگر بر اثر عذر شرعى روزه ماه رمضان را نگرفته، فقط قضا بر او واجب است، و اگر عذر او در خوردن روزه خوف از ضرر روزه بر جنین یا کودکش بوده، باید علاوه بر قضا، براى هر روز یک مد طعام به عنوان فدیه بپردازد و اگر قضا را بعد از ماه رمضان تا ماه رمضان سال بعد، بدون عذر شرعى به تأخیر انداخته، فدیه دیگرى هم بر او واجب است یعنى باید براى هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد.

س: آیا رعایت ترتیب بین قضا و کفاره، در کفاره روزه واجب است یا خیر؟

ج: واجب نیست.

س: ۱۸ روز روزه به علت مسافرت در ماه رمضان براى انجام مأموریت دینى بر عهده‌‏ام است، وظیفه من چیست؟ آیا قضاى آن‌ها بر من واجب است؟

ج: قضاى روزه‏‌هاى ماه رمضان که بر اثر مسافرت از شما فوت شده، واجب است.

س: اگر کسى براى گرفتن روزه قضاى ماه رمضان اجیر شود و بعد از زوال افطار کند، آیا کفّاره بر او واجب است یا خیر؟

ج: کفاره بر او واجب نیست.

س: کسانى که در ماه رمضان براى انجام وظیفه دینى در مسافرت هستند و به همین دلیل نمى‏‌توانند روزه بگیرند، اگر در حال حاضر بعد از چند سال تأخیر، بخواهند روزه بگیرند، آیا پرداخت کفاره بر آن‌ها واجب است؟

ج: اگر قضاى روزه ماه رمضان را به علت استمرار عذرى که مانع روزه گرفتن است تا ماه رمضان سال آینده به تأخیر انداخته باشند، قضاى روزه‏‌هایى که از آنان فوت شده کافى است و واجب نیست براى هر روزى یک مد طعام فدیه بدهند، هر چند احتیاط در جمع بین قضا و فدیه است. ولى اگر تأخیر در قضاى روزه به خاطر سهل‏ انگارى و بدون عذر باشد، جمع بین قضا و فدیه بر آن‌ها واجب است.

س: شخصى به مدت ۱۰ سال بر اثر جهل نماز نخوانده و روزه نگرفته است، فعلاً توبه کرده و به سوى خدا بازگشته و تصمیم بر جبران آن‌ها گرفته است، ولى توانایى قضاى همه روزه‏‌هاى فوت شده را ندارد و مالى هم ندارد که با آن کفاره‏‌هایش را بپردازد، آیا صحیح است که فقط به استغفار اکتفا کند؟

ج: قضاى روزه‌‏هاى فوت شده در هیچ صورتى ساقط نمى‏‌شود، ولى نسبت به کفاره افطاره عمدى روزه ماه رمضان، چنانچه قدرت بر روزه دو ماه و یا اطعام ۶۰ مسکین براى هر روز نداشته باشد، باید به هر تعداد فقیر که قادر است غذا بدهد و احتیاط آن است که استغفار نیز بکند و اگر به هیچ وجه قادر به دادن غذا به فقرا نیست، فقط کافى است که استغفار کند یعنى با دل و زبان خود بگوید: «استغفرالله»(از خداوند بخشایش مى‏‌طلبم).

س: من به علّت عدم قدرت مالى و بدنى نتوانستم براى انجام کفّاره‌هایى که بر من واجب شده بود روزه بگیرم و یا به مساکین اطعام کنم و در نتیجه، استغفار کردم، لکن به لطف الهى اکنون توان روزه گرفتن یا اطعام نمودن را دارم، وظیفه‏‌ام چیست؟

ج: در فرض مرقوم، انجام کفاره لازم نیست گر چه احتیاط مستحب آن است که انجام داده شود.

س: اگر شخصى بر اثر جهل به وجوب قضاى روزه تا قبل از ماه رمضان سال آینده قضاى روزه‏‌هایش را به تأخیر اندازد، چه حکمى دارد؟

ج: فدیه تأخیر قضاى روزه تا ماه رمضان سال بعد، بر اثر جهل به وجوب آن ساقط نمى‏‌شود.

س: فردى که به مدت صد و بیست روز روزه نگرفته، چه وظیفه‏‌اى دارد؟ آیا باید براى هر روز شصت روز روزه بگیرد؟ و آیا کفاره بر او واجب است؟

ج: قضاى آنچه از ماه رمضان از او فوت شده، بر او واجب است و اگر افطار عمدى و بدون عذر شرعى بوده، علاوه بر قضا، کفاره هر روز هم واجب است که عبارت است از ۶۰ روز روزه یا اطعام ۶۰ فقیر و یا دادن ۶۰ مد طعام به ۶۰ مسکین که سهم هر کدام یک مدّ است.

س: تقریباً یک ماه روزه گرفته‏‌ام به این نیت که اگر روزه‏اى بر عهده‏‌ام باشد قضاى آن محسوب شود و اگر روزه‏‌اى بر عهده‏‌ام نیست به قصد قربت مطلق باشد، آیا این یک ماه روزه به حساب روزه‏‌هاى قضایى که بر ذمّه دارم، محسوب مى‏‌شود؟

ج: اگر به نیت آنچه که در زمان روزه گرفتن شرعاً مأمور به آن بوده‏‌اید، اعم از روزه قضاء یا مستحبى، روزه گرفته‏‌اید و روزه قضا هم بر عهده شما باشد، به عنوان روزه قضا محسوب مى‏‌شود.

س: کسى که نمى‏‌داند چه مقدار روزه قضا دارد و با فرض داشتن روزه قضا روزه مستحبى بگیرد، اگر معتقد باشد که روزه قضا ندارد، آیا به عنوان روزه قضا محسوب مى‏‌شود؟

ج: روزه‏‌هایى را که به نیت استحباب گرفته به جاى روزه قضایى که بر عهده‏‌اش هست، محسوب نمى‏‌شود.

س: نظر شریف جنابعالى درباره شخصى که بر اثر جهل به مسأله، عمداً روزه‏‌اش را افطار کرده، چیست؟ آیا فقط قضا بر او واجب است یا اینکه کفّاره هم باید بدهد؟

ج: اگر به سبب بى‌اطلاعى از حکم شرعى، کارى را انجام دهد که روزه را باطل مى‌کند ـ مثل اینکه نمى‌دانست خوردن دارو نیز مانند سایر خوردنی‌ها روزه را باطل مى‌کند و در روز ماه رمضان دارو خورد ـ روزه‌اش باطل است و باید آن را قضا کند ولى کفّاره بر او واجب نیست.

س: کسى که در اوایل سن تکلیف بر اثر ضعف و عدم توانایى، نتوانسته روزه بگیرد، آیا فقط قضا بر او واجب است یا قضا و کفّاره با هم بر او واجب است؟

ج: اگر گرفتن روزه براى او حرجى نبوده و عمداً افطار کرده، علاوه بر قضا، کفاره نیز بر او واجب است و اگر خوف داشته باشد که اگر روزه بگیرد مریض شود، فقط قضاى روزه‏‌ها بر عهده او است.

س: کسى که تعداد روزهایى که روزه نگرفته و مقدار نمازهایى را که نخوانده نمى‏‌داند، وظیفه‏‌اش چیست؟ کسى هم که نمى‏‌داند روزه‏‌اش را بر اثر عذر شرعى افطار کرده و یا عمداً آن را خورده است، چه حکمى دارد؟

ج: جایز است که به قضاى آن مقدار از نماز و روزه‏‌هایش که یقین به فوت آن‌ها دارد، اکتفا کند، و در صورت شک در افطار عمدى کفّاره واجب نیست.

س: اگر شخصى که در ماه رمضان روزه‌دار است، در یکى از روزها براى خوردن سحرى بیدار نشود و لذا نتواند روزه را تا غروب ادامه دهد و در وسط روز حادثه‏‌اى براى او اتفاق بیفتد و روزه را افطار کند، آیا یک کفاره بر او واجب است یا کفاره جمع؟

ج: اگر روزه را تا حدى ادامه دهد که روزه بر اثر تشنگى و گرسنگى براى او حرجى شود و در نتیجه آن را افطار کند، فقط قضا بر او واجب است و کفّاره‌‏اى ندارد.

س: اگر شک کنم در اینکه اقدام به گرفتن قضاى روزه‏‌هایى را که بر عهده‏‌ام بوده، کرده‏‌ام یا خیر تکلیف من چیست؟

ج: اگر یقین به اشتغال قبلى ذمّه خود دارید، واجب است به مقدارى که موجب یقین به انجام تکلیف مى‏‌شود، روزه قضا بگیرید.

س: کسى که هنگام بلوغ فقط یازده روز از ماه رمضان را روزه گرفته و یک روز را هم در موقع ظهر افطار کرده و در مجموع هجده روز روزه نگرفته است، و در مورد آن هجده روز نمى‏‌دانسته که با ترک عمدى روزه کفّاره بر او واجب است، چه حکمى دارد؟

ج: اگر روزه ماه رمضان را از روى عمد و بدون عذر شرعى افطار کرده، باید علاوه بر قضا، کفّاره هم بدهد اعم از اینکه هنگام خوردن روزه عالم به وجوب کفّاره و یا جاهل به آن باشد.

س: اگر پزشک به بیمارى بگوید که روزه براى شما ضرر داد و او هم روزه نگیرد، ولى بعد از چند سال بفهمد که روزه براى وى ضرر نداشته و پزشک در تشخیص خود اشتباه کرده است، آیا قضا و کفّاره بر او واجب است؟

ج: اگر از گفته پزشک متخصص و امین و یا از منشأ عقلایى دیگر، خوف از ضرر پیدا کند و روزه نگیرد، فقط قضا بر او واجب است.

نظرتان را ثبت نمایید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد .بخش ‌های مورد نیاز علامت‌ گذاری شده ‌اند * *

*