حقیقت تعظیم و تمجید چیست
حقیقت تعظیم و تمجید چیست
تعظیم (اکرام) یعنی بزرگ داشتن کسى یا چیزى و به عبارت دیگر رعایت مرتبه و شأن هرکس یا هر چیز مستحق تعظیم است.
در مقابل تعظیم اهانت است که اخص از ترک تعظیم مى‌باشد؛ ازاین‌رو هر ترک تعظیمى اهانت شمرده نمى‌شود، هرچند اهانت بدون ترک تعظیم تحقّق نمى‌یابد.
تعظیم داراى مراتبى است. کمترین آن مرتبه‌اى است که ترک آن اهانت شمرده مى‌شود. به عنوان مثال تعظیم قرآن کریم به لحاظ مکان مراتبى دارد. پایین‌ترین مرتبه آن نگهدارى قرآن در جایى است که از قرار گرفتن زیر پا یا بازیچه کودکان محفوظ باشد و ترک این مرتبه، یعنى قرار دادن آن در محل رفت و آمد و در دسترس کودکان اهانت به قرآن شمرده مى‌شود.
در قرآن کریم به تعظیم شعائر و محرمات الهى (مقدسات) سفارش شده و در کتب مربوط به قواعد فقهی تحت عنوان قاعده حرمت اهانت به محترمات و مقدّسات، به مناسبت از تعظیم سخن رفته است. در پاره‌اى ابواب فقهى مانند طهارت، صلات، زکات، تجارت، صید و ذباحه و حدود به عنوان دلیل وجوب، حرمت، استحباب یا کراهت برخى اعمال به کار گرفته شده است.
***
برای ادامه یک ارتباط خوب از تمجید و تحسین مناسب و به جا استفاده کنیم. مانند(خوشحالم با شما هم صحبت شدم – خیلی خوب گفتید ـ آفرین من هم با نظر شما موافقم و … )
با غور در شعر مولانا به طور مشخص به دو نوع “من” بر می خوریم: یک من دروغین که تنها تصویر و سایه ای از من حقیقی است؛ در برابر منی دیگر که حقیقی است و مفهوم واقعی هستی انسان را تشکیل می دهد.
در این مقاله بر آنیم تا ویژگی های این دو نوع “من” را برشماریم، شباهت ها و تفاوت های آن دو را باز یابیم و در نهایت چگونگی گذر از من کاذب به من حقیقی را نشان دهیم. در این رهگذر از روان شناسی نیز بهره برده ایم. چه، تجلی آن من دروغین بویژه در نوعی اختلال شخصیت به نام اختلال شخصیت خود شیفته دیده می شود. مولانا در برابر چنین روی کردی به جهان ایستادگی می کند و تمرکز اصلی خویش را بیش از هر موضوعی دیگر بر مبارزه با این حس خودبزرگ بینی سراب گونه می نهد.
او به انسان برای نیازش به تمجید هشدار می دهد و از طریق نشان دادن ارزش واقعی انسان به او -از طریق عشق- حس حقارت بشر را که منجر به خودبزرگ بینی می شود از او می ستاند. او عشق را در جهان بی ثبات عاطفی درمان دردها می خواند. از سوی دیگر او با رسیدن به حقیقت اصلی خویش، در شوری از وجد و عاطفه، حالتی خداگونه می پذیرد که تفکیک آن از ادعایی حاکی از خودشیفتگی محض و تصویر دروغین آن، ضروری است و گاهی دشوار.
او در اوج تجربیات وجدآسای خویش در سطح فرامن، قدرت، دانایی و حضور مطلق می یابد و آسیب ناپذیر و بی نظیر است. نشان دادن تفاوت این دو عرصه و دو گونه از حالات شخصیتی که ظاهری یک سان دارد و بیان حساسیت مولانا در نمودن این تفاوت مورد توجه این مقاله قرار گرفته است.