شعر امید از کیست

بوسیله ساتین در ۲ اسفند ۱۴۰۰

شاعر شعر امید کلاس چهارم کیست,شعر امید از کیست,شعر کلاس چهارم,شعر امید از پروین اعتصامی

شنیدستم که شهبازی کُهنسال — کبوتر بچه ای را کرد دنبال

شنیدم که پرنده شکاری پیری دنبال بچه کبوتری کرده بود تا شکارش کند

زبیم جان , کبوتر کرد پرواز — به هر سو تاخت,تازان از پِی اَش باز

کبوتر از ترس جان خود شروع به پرواز کردن کرد , و باز (پرنده شکاری) هم با سرعت به دنبالش راه افتاد

به دشت و کوه و صحرا بود پرّان — زچنگ ِ باز, شاید در بَرَد جان

کبوتر پر زنان به سمت دشت و کوه و صحرا می رفت, تا شاید بتواند از دست باز جان سالم به در ببرد (فرار کند)

اَجَل را دید و شست از زندگی دست — درختی در نظر بگرفت و بنشست

کبوتر مردن را جلوی چشمانش می دید و از زنده ماندن نا امید شد و روی درختی که به چشمش آمد نشست

نشست و سر به زیر پر فرو برد — که کی چنگال بازش می کند خُرد

نشست و سرش را زیر پرهایش فرو برد و منتظر ماند تا باز با چنگالش او را شکار کند

نظر کرد آن نگون اقبال بر زیر — که صیّادی کمان برکف به زه تیر

کبوتر بیچاره نگاهی به زیر درخت انداخت و صیادی کمان به دست و تیر در کمان آماده را دید

کمان برکف نموده قصد جانش — هدف بگرفته و کرده نشانش

صیاد کمانش را در دستانش گرفته بود و کبوتر بیچاره را هدف و نشان خود قرار دادهبود

به زیر پای, صیّاد و به سر باز — نه بنشستن صلاح است و نه پرواز

کبوتر در زیر پاهایش صیاد و بالای سرش باز را می دید, فهمید نه نشستن به نفعش هست نه پرواز کردن

به کلّی رشته ی امید بگسست — در آن دل به امّید خدا بست

به کلی نا امید شده بود و در این هنگام به خداوند امیدوار شده بود

چو امّیدش به حق بود آن کبوتر — نجات از مرگ دادش , حیّ داور

چون آن کبوتر به خداوند امید بسته بود , خداوند توانا هم از مرگنجاتش داد

بزد ماری به شست پای صیّاد — قضا بر باز خورد آن تیر و افتاد

پس ماری پای صیاد را نیش زد و اتفاقا تیر به باز شکاری خورد و باز افتاد

به خاک افتاد هم صیّاد و هم باز — کبوتر شاد و خندان کرد پرواز

هم صیاد و هم باز شکاری به زمین افتادند , در این هنگام کبوتر شاد و خندان پرواز کرد

شاعر : پروین اعتصامی