مرجانه مادر ابن زیاد اهل کجا بود

مرجانه مادر ابن زیاد اهل کجا بود | زندگینامه مرجانه مادر ابن زیاد

مرجانه مادر ابن زیاد که بود

عبیدالله بن زیاد بن ابیه مشهور به ابن مرجانه یا ابن زیاد (۲۸ ه‍.ق – ۶۷ ه‍.ق) فرمانده نظامی مشهور امویان و از عوامل اصلی شهادت حسین بن علی (ع) و همراهانش بود. وی از کنیزی به نام مرجانه زاده شد. برخی ابن زیاد را به طعنه به مادرش منسوب کرده و «ابن مرجانه» خوانده‌اند که اشاره به اتهام ناپاکی تولد عبیدالله دارد.

پدرش زیاد بن ابیه، از سرداران و حکمرانان اموی بود؛ که در سرکوب شورش‌ها در مناطق اسلامی، به قساوت و بی‌رحمی شهرت داشته‌است. در نسب زیاد بن ابیه نیز اختلاف است و مشخص نیست پدر او کیست. از این رو، وی را ابن ابیه (یعنی پسرِ پدرش) خوانده‌اند. گفته‌اند که ابن زیاد، بسیار خشن، بی‌رحم و بی پروا بوده و برخی از زندگینامه نویسان از او با عنوان «جبّار» یاد کرده‌اند چنان‌که نقل کرده‌اند، در سرکوب خوارج در بصره، خشونتی شگفت‌انگیز از خود نشان داد.

عبیدالله را با عنوان های متعددی نام می‌بردند. ابن زیاد و ابن مرجانه از عنوان ای اوست اما باز هم گفته شده که مادرش زن ناپاکی بوده. آیا این مطلب صحت دارد؟

عبیدالله با کنیه اباحفص در سال ۳۹ هجری در بصره به دنیا آمد. مادرش که مرجانه نام داشت، زن پاک دامنی نبود و بنابراین زمانی که عبیدالله به دنیا آمد در مورد اینکه چه کسی پدر اوست بحث در گرفت. مرجانه او را به زیاد بن ابیه نسبت داد با این توجیه که زیاد از بقیه مردانی که احتمال داشت عبیدالله فرزند آن‌ها باشد، بهتر نفقه می‌دهد.

البته محمد بن جریر طبری هم او مرجانه را زنی پاک خوانده که بعد از اینکه عبیدالله به کشتن امام حسین علیه السلام اقدام کرد، مادرش او را نفرین کرد.

مادر عبیداللّه ، مرجانه نام داشت و از اسیران در بند شده ی شهر اصفهان بود و بنابر قولی، دختر یکی از فرمانروایان سرزمین فارس به شمار می آمد. (سیر أعلام النبلاء، ج ۳، ص ۵۴۵؛ مختصر تاریخ دمشق، ج ۱۵، ص ۳۱۷.)

مادر از زیاد جدا شد و با مردی کافر به نام شیرویه ایرانی ازدواج کرد و عبیدالله در خانه او بزرگ شد.

گاهی هم به پدر ابن مرجانه ، زیاد بن ابی سفیان گفته‌اند. چرا؟

وقتی زیاد به ابوسفیان پیوست، به او زیاد بن ابی سفیان هم می‌گفتند و به این ترتیب برادر معاویه شد و زنای مادرش را قبول کرد. زیاد بعد از برادری با معاویه، از حضرت امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام اعلام برائت کرد و شروع به کشتار شیعیان و غارت دارایی‌های آن‌ها کرد. بریدن دست و پای شیعیان، پاره کردن شکم آن‌ها، به صلیب کشیدن، کور کردن چشم‌ها با آهن گداخته، زنده به گور کردن، بریدن سر کودکان شیعه، خراب کردن خانه‌ها و آتش زدن شیعیان از جمله کارهای هولناک زیاد بود که باعث رعب و وحشت در میان مردم شده بود. به عنوان مثال او عبدالرحمن بن حسان را به جرم محبت امام علی علیه السلام زنده به گور کرد.

رفتار او باعث شد جمعیت زیادی از شیعیان به این صورت توسط زیاد به شهادت رسیدند و گروه دیگری در زمان حکومت او در کوفه، از آن شهر به سرزمین‌های دیگر کوچ کردند.