رمان ایرانی ۲۸ گرم هانیه وطن خواه (پارت ۱۱۰ الی ۱۱۲)

#پارت_۱۱۰ سر روی شانه مهلا گذاشته بودم و به جیران خانمی که به محض شروع اشک هایم در آغوش مهلا سر رسیده بود و گویی موضوع را کامل می دانست ، خیره نگاه می کردم. با اشراف کامل در آشپزخانه مادربزرگ مهلا از این سو به آن سو می رفت و برای ما دو نفر دم نوش آرامش بخش تهیه می دید. موهای بافته اش ، در هر لحظه ای غیر از این موقعیت ، می توانست لبخند به لبم بیاورد. اما الان… الانی که از خجالت و ناراحتی و خشم پر بودم ، فقط مرگ درمانم بود. مهلا که هنوز هم دلش فریاد می خواست ، رو به نمی دانم کداممان با عتاب گفت :

اصلا چرا نمیریم بکشیمش؟ جیران خانم دست به کمر زد و اخم هایش در هم رفت و من فکر کردم ، این زن و زیبایی اش چقدر شبیه مادرم بود. جیران – میام با پشت دست میزنم تو دهنتا…نمی بینی حال این بچه رو؟ اگر حالم خوب بود ، می خندیدم. اما… به کریه افتادم. نمی توانستم آرام بگیرم. هق هایم بیشتر می شد. احساس بی کسی ام داشت مرا می کشت. مادرم کجا بود؟ کجا بود که مرا در بر گیرد و من از تمام دردهایی که داشتم میان آغوشش به مامن برسم؟

کجا بود که نبود؟ که لعنت به حریرفروش ها. لعنت به جد و آباد و ایل و طبارشان. که لعنت به هر چه باور داشتند و نداشتند. که این ها به خدا فقط برایم درد داشتند. که بهترین بهترینشان هم به تن من زخم می زد.

#پارت_۱۱۱ رمان ایرانی ۲۸ گرم: گریه ام گویی زیادی زیاد بود که جیران خانم جای مهلا را گرفت و شانه هایم را نرم نوازش کرد. زیر گوشم نجوا می کرد. به مثابه یک لالایی ارزشمند و مادرانه. قلبم آرام می گرفت. ترسم کمتر می شد. و کاش روی آن را داشتم که بگویم بلندتر لالایی بخواند. مهلا – نکن اینجور با خودت. لب گزیدم. همشان را عاصی و غمگین کرده بودم. جیران خانم مرا از تنش فاصله داد. صورتم را با دست هایش قاب گرفت. جیران – دخترم…قشنگ من…اینقدر این دنیا سیاهه…اینقدر دسمن ما زنا زیاده…که اگه جلو اولی کم بیاریم فاتحمون خونده است…

از منی که بدترشو دیدم ، شنیدم به تو نصیحت…قافیه رو نباز…می دونم ترسیدی…می دونم قلبت درد گرفته…ولی تا بوده همین بوده…هیچ کس طرف ما نیست…هیشکی دلش واسه ما زنا نمی سوزه جز خودمون…قوی باش…اگه میخوای بمونی…دووم بیاری…قوی باش…از من پیرزن به تو نصیحت…از منی که بدترشو دیدم. قطره های مانده زیر چشمم را با انگشت های شستش زدود و گونه ام را مهربان بوسید. ار جا برخاست و روی موهایم را هم بوسید و من با تمام قلبم دست هایی که داشت از دست هایم جدا می شد را بوسیدم و او با اخم های مهربانش گفت : نکن اینجور. لبخند تلخی زدم. حالم بهتر بود.

#رمان_۲۸_گرم #پارت_۱۱۲ :جیران خانم که دم نوش را برایم ریخت و بعد رهسپار خانه اش شد ، به گفته مهلا برای دراز کشیدن و حرف زدن راهی اتاقش شدیم. هنوز ته دلم یک خلا وجود داشت. به محض نشستن روی تشک ، پیام ملیحه نگاهم را به گوشی کشاند. « خوبی عزیزم؟…ببخش تو مهمونی صداتو نداشتم…جونم؟…کارم داشتی؟» چانه ام باز بنای لرزیدن گذاشت. نسبت به هم بی معرفت شده بودیم. قرارمان این نبود. قرار بود ، بهترین همدیگر باشیم. خواهر باشیم. رفیق باشیم. اما نشد.

همین که پای ملیحه به دانشکده رسید و دوست های رنگ و وارنگ و آلاگارسونش دورش را گرفتند ، من خط زده شدم. من شدم عروس کنیز وار عمه و ملیحه دختر خوش مشرب خاندان حریرفروش ها. گرچه ته همه دورزدن ها به من ختم می شد. اما وقتی نیازش داشتم ، نبود. من سرد شدم. او بیشتر گرم دوستانش شد. من تنها شدم. او بیشتر درگیر آدم ها شد. مهلا که کنارم نشست ، نگاه از اسکرین گوشی برداشتم و‌ سعی کردم ، حجم اشک میان نگاهم را پس بزنم.

منبع: رمان های هانیه وطن خواه