مبارزه خواننده آهنگ زیبای (میشه ضامنم بشی امام رضا) با سرطان + عکس

غلامرضا صنعتگر اظهار کرد: پس از آن‌که با دعای خیر مردم و لطف خداوند، مرحله‌ نخست شیمی‌درمان من با موفقیت سپری شد، پس از ماه صفر، مرحله دوم آن در شش جلسه با دور بالاتر آغاز می شود.

وی با بیان این‌که متأسفانه بیماری به معده و کلیه وارد شده است، گفت: امیدوارم با لطف خداوند و یاری مردم روزبه‌روز بهتر شوم و بار دیگر به اجرای برنامه برای هوادارانم بپردازم.

صنعتگر درباره‌حمایت مسوولان نیز بیان کرد: یکسری از دوستان و مسوولان محبت داشتند و هر لحظه به یادم بودند، در اینجا باید از استاندار، نمایندگان مردم در خانه‌ی ملت و شهردار بندرعباس تشکر کنم که در این مدت مدام پیگیر حال من بودند و هستند.

وی با اشاره به این‌که این عیادت‌ها باعث خشنودی و افزایش روحیه و انگیزه در من می‌شود، ادامه داد: در این مدت، کمک مالی به من نشد و فقط وضعیت بیمه‌ام به لطف مدیرکل سابق فرهنگ و ارشاد اسلامی استان هرمزگان مشخص شد و امیدوارم شاهد روزی باشیم که هیچ هنرمندی فراموش نشود.

او با بیان این‌که امیدوارم موسیقی ایران دور از شایعه‌پراکنی‌ها باشد، افزود: اگر می‌بینیم جامعه موسیقی به یکپارچگی نمی‌رسد، همین شایعات، بزرگ‌ترین مانع در برابر این رخ‌داد است. امیدوارم روزی شاهد باشیم که این ناجوانمردی‌ها دیگر وجود ندارد.

غلامرضا صنعتگر متولد دهم آذر ۱۳۵۴ در بندرعباس، دارای دیپلم ادبیات و تخصص در نواختن پیانو ، گیتار و ساز‌های پوستی است که ترانه‌های میهنم ایران، میشه ضامنم بشی و عطر نرگس از مهم‌ترین آثار این هنرمند است که به تکرار از شبکه‌های مختلف صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش می‌شود.

وی مدت‌هاست با نارسایی کبد دست و پنجه نرم می‌کند و در نهایت با شدت پیدا کردن وضعیت بیماری در بیمارستان بستری شد و تاکنون «سیدجواد هاشمی»، «رضا بنفشه خواه»، «بهنوش بختیاری»، « جعفر دهقان» و «‌رضا رویگری» به محض اطلاع با وی تماس گرفتند و جویای احوال این هنرمند شدند.

به گزارش ایسنا، این گزارش را با قطعه شعری از ترانه “حقم اینن” این خواننده مطرح پاپ کشور به پایان می‌رسانیم تا شاید اندک تلنگری باشد برای آن‌هایی که همواره ترانه‌های صنعتگر را مرهمی برای آرامش خود می‌پندارند.

دلِ زمین خورده‌یِ مه/ پرنده‌یِ مُرده‌ی مه

… سهمِت ای نَن …

جایِ ما ایجا نَن دِگه/ مه نادُونُم ، دل تو بِگه

… حَقّم اینِن ؟! …

رویِ شُونَه اُوم غُبارِن/ سختیِ یه دنیا بارِن

نَپُکیدِن دلُم از درد/ از دسِ خُودی نَغارِن

اُو که عُمرین نَکِشیدِن/ هرچی تلخین نَچِشیدِن